BEDACTHZAAM | Wie ben ik? Cha-os.

De vraag is haast een cliché: “Wie ben ik?” Iedereen stelt ‘m en ik ook. Toch heb ik mijn vragen bij die vraag. Is het wel zo relevant te weten wie ik ben? Of is dit zeer individualistisch gedacht? Kan ik pas iets van mijn leven maken als ik niet weet wie ik ben?

Cha-os. Zo voelden de afgelopen weken in mijn hoofd. Ik ben zoveel en tegelijkertijd voel ik me niets. Een greep uit de collectie: psychologie studente, dochter, semi-vegan, Instagrammer, (chronisch?) ziek, zusje, queer, duurzaamheidsfanaat, vriendin, werknemer …

Bij al die termen horen voor mijn gevoel een bepaald soort gedrag en uiterlijk. En in mijn hoofd zijn die niet zo complementair.

Dat resulteert in chaos. Het gevoel hebben alles te zijn en niets tegelijk. Het gevoel hebben niets te kunnen maar alles te moeten. En het gevoel hebben dat niets écht jou laat ziet, zelfs niet als het recht uit je hart kwam.

Als ik naar mezelf kijk, is het alsof ik naar de ingrediënten op deze foto kijk; alleen dan nog chaotischer. Van deze ingrediënten weet ik dat ze een salade zullen worden. Ze zullen een passend geheel vormen.

Maar ik? Word ik ooit een passend geheel? Bij mij lijkt alles door elkaar gehusseld zonder compleet te zijn.

Chaotisch? Verwarrend? Ja. Toch vraag ik me steeds vaker af: moet ik mezelf wel vinden? En: waarom wil ik mezelf zo graag vinden?

Ik weet niet precies waarom ik het wil. Misschien omdat er zo’n grote focus ligt op authenticiteit, op worden wie je bent en op leven vanuit je hart. Daar ben ik niet tegen. Desondanks vraag ik me af of een nadruk op deze dingen niet juist afleidend is.

‘Jezelf zijn’ is een doel op zich geworden. Bij mij komt steeds vaker de vraag op of ik dit wel als doel wil hebben. Mag ik ook in al mijn chaos en in al mijn facetten gewoon wat doen? Kan ik mezelf eens niet richten op ‘mijn ik’ en kijken naar het grotere geheel?

Door op zoek te gaan naar ‘jezelf’ impliceer je dat ‘jezelf’ een vaststaand iets is. Iets wat je kan vinden en waar je naar kan handelen omdat het een duidelijke vorm heeft.

Wat nu als ‘mijzelf’ geen duidelijke vorm is? Wat nu als ‘ik’ iets is met allerlei kanten, waarvan soms de één meer wordt belicht en later de andere? Kan ik mezelf dan ooit vangen in woorden, een bepaald uiterlijk of een manier van gedragen?

Steeds meer bekruipt me de gedachte dat al die dingen een expressie kunnen zijn van wie je bent, maar uiteindelijk niet zijn wie jij bent. Zoals een foto van de lucht niet de lucht is. Het is een momentopname, even gevangen, maar de werkelijkheid is alweer veranderd.

Dat ‘zelf’ verandert steeds. Juist door de interactie met de wereld om je heen en de mensen om je heen. Als ik op zoek ga naar ‘mezelf’, verlies ik soms wat ik ook kan zien: al die andere mooie mensen met inspirerende dromen voor deze wereld.

Ik bevind me in het besef dat ik mezelf niet ga vinden. Dat ik de ene dag, of het ene uur, wat meer deze kant van mezelf laat zien en een andere dag wat meer een andere kant. Omdat de wereld en de mensen veranderen, en ik verander mee. Misschien hoef ik mezelf niet te vinden? Misschien kan ik ook betekenisvol en moedig leven zonder het allemaal te weten?

Het idee dat ik niet ben maar verander maakt dit alles oneindig complex en verwarrend. ‘Jezelf zijn’ kan haast geen doel meer zijn. Wellicht is het een middel. Tot wat weet ik (nog) niet, hoewel ‘van betekenis zijn’ een begin van een antwoord zou kunnen zijn. Het is een vraag naar de relevantie van het bestaan. Nóg zo’n vraag waar ik veel over nadenk en alleen oneindig complexe antwoorden op lijk te vinden.

Terwijl ik vermoed dat ik geen perfect sluitende antwoorden zal vinden, blijf ik wel zoeken naar (stukjes van) antwoorden. Niet tegen beter weten in, maar willens en wetens leren leven met het weten dat ik het niet weet.

Ja. Chaos. Maar ach, is óók dat niet slechts een momentopname?

Deel dit op social media

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *