BEDACHTZAAM | Uit de kast

Hoi, ik ben Jacoline en ik kom even casually uit de kast stappen. Die kast is alweer haast 2 jaar roze (heb ‘m niet speciaal hiervoor geverfd, hoewel dat hilarsich zou zijn geweest) en ik ben alweer ruim 3 jaar uit de kast. Niet in één keer hoor. Hier vertel ik er wat meer over. Op een luchtige manier. Want hoewel dat niet altijd zo voelde, is het leven buiten de kast echt heel leuk!

Voordat ik mijn verhaal vertel eerst even dit: ik ben geen fan van uit de kast komen. Het zou niet nodig moeten zijn, en al helemaal geen groot ding moeten zijn. Ik vind dat ik dat er nu wel een beetje van maak. Daarom heb ik lang getwijfeld of ik dit moest doen. Ik doe dit dan ook niet voor mezelf, maar om niet-hetero zijn te normaliseren. En voor jou, als je worstelt met je identiteit. Echt, je mag er zijn!

Dan nu mijn verhaal.

Het begin van het ontdekken

Rond mijn 16e viel het me op dat ik vaak naar vrouwen keek. Ik dacht dat dit alleen was omdat ik hen bewonderde en me afvroeg of hun kledingstijl me zou staan. Girl, I was wrong haha! Nouja, natuurlijk niet volledig. In die tijd ervaarde ik dat echt zo. Lang leve het internet, want daar zag ik heel gewone vrouwen samen een stel zijn. Zo werd het langzaam ‘normaler’ in mijn hoofd. Tja, ik kom nu eenmaal uit een heel hetero-normatieve omgeving waar je weinig same sex koppels ziet.

Rond mijn 17e begon de echte ‘twijfel’: val ik (ook) op vrouwen? Ik worstelde en wilde het niet. Wat ingewikkeld allemaal… Op mijn 18e wisten een aantal vrienden ervan en vertelde ik het aan mijn ouders. Het bleef pijnlijk en ik huilde er vaak om. Achteraf gezien had het mij enorm geholpen als ik mijn ervaringen had kunnen delen met fellow LGBTQI’ers.

Waarom was het zo’n struggle?

Ik ben gelovig opgevoed (protestant christelijk; in case you’re interested). En die combinatie van geloven en ‘niet-hetero zijn’ heeft nu eenmaal –helaas– niet de beste reputatie. Als ik denk aan mijn jongere zelf, vind ik het vooral verdrietig voor haar dat ze zo bang was. Ik ben dankbaar dat iedereen rond me heen liefdevol reageerde (en tegelijkertijd vind ik het achterlijk dat ik hiervoor dankbaar ben; dit zou normaal moeten zijn!!). Niet dat iemand enig idee had wat hij of zij moest zeggen…* Dat maakte het een eenzame boel en daardoor bleef het een pijnpunt voor mij.

*Geen verwijt, want ik voelde me wel gesteund en ben oprecht dankbaar voor al die lieve mensen.

Totdat ik ging studeren. Per ongeluk ontmoette ik mensen die een ‘gay squad’ hadden gevormd: allemaal mensen die niet-hetero waren. Dit hielp me om niet-hetero-zijn verder te normaliseren. Op de studentenvereniging waar ik lid van was, kwamen er meer mensen uit de kast. Een soort opluchting: oké, het kan dus.

Nu is het okay. Een beetje gay is okay 😉

Ja, nu heb ik er vrede mee. Ik ben geen lid meer van die studentenvereniging maar heb er wel veel mensen door ontmoet. Sinds een tijdje hebben we een kleine queer community waarbij we als niet-hetero’s en/of niet-cis-genders bij elkaar komen en kletsen. Dát is precies wat ik eerder nodig had gehad. Ik was al oké met mezelf voordat dit groepje werd opgericht. Toch is het nog steeds fijn. En vooral gezellig en normaal.

De meeste mensen rond me heen weten het wel. Verder voel ik niet zo’n behoefte om het ‘aan te kondigen’. Het is geen ‘ding’ meer voor me dus mensen komen er vanzelf wel achter. Dan is het wat mij betreft vroeg genoeg!

Oh en mijn geloof? Ik krijg erg de neiging om ‘You can’t pray the gay away’ erin te gooien, maar dat is natuurlijk niet het hele verhaal. Ja, ook daarin heb ik een weg gevonden. Ik ga naar een kerk en zoek naar wat geloven is (maar dat zoeken is niet gerelateerd aan het niet-hetero zijn). Hier ga ik geen theologisch verhaal schrijven. Mocht je hier zelf mee strugglen, lees dan het boek Torn (vertaald heet het ‘Verscheurd’) van Justin Lee. En voel je altijd vrij mij een berichtje te sturen!

Lesbi, bi, queer. WAT BEN JE NOU?

Zelf vind ik het antwoord op die vraag niet zo boeiend. Als je een beetje overweldigd bent geraakt door de afkorting LGBTQI hier even de uitleg: Lesbian, Gay, Bisesual, Transgender, Queer/Questioning, Intersex. Je kunt ook nog A+ toevoegen, dat staat voor Ally/Asexual en de + is voor iedereen die zich niet identificeert met een letter in de afkorting maar zichzelf ook niet identificeert als cis-gender en/of heteroseksueel (bijvoorbeeld: panseksueel).

Ik identificeer me als cis-gender, ofwel niet transgender en ook niet non-binary. Ik voel me dus vrouw in een vrouwenlichaam. Zelf vind ik de term ‘queer’ het meest fijn. Het is de parapluterm voor iedereen die zich niet identificeert als cis-gender en/of heteroseksueel. Waarom deze term en niet gewoon biseksueel (mijn b-keus term, haha)? Omdat ik me niet zo lekker voel in een hokje (sorry als je dat irritant vindt). In het Nederlands zeg ik vaak: niet-hetero. Ergens in het niet-hetero spectrum zit ik. En daar zit ik prima.

Out and proud…

Misschien worstel je zelf nog en ben je deze blog daarom gaan lezen. Uit mijn eigen ervaring kan ik zeggen dat jezelf vinden en hiermee oké zijn tijd gaat kosten. Soms moeten ook de mensen rond je heen eraan wennen en eraan gewend raken er ‘normaal’ over te kunnen praten. Daar zit voor mij de clou: normaliseren. Pas toen dat in mijn leven gebeurde, kreeg ik er vrede mee. Ga daarom op zoek naar mensen die ook lid zijn van de LGBTQI family. Als je ze niet in real life kent, kijk dan eens online of zoek op internet eens op of er mensen samenkomen bij jou in de buurt. Praat erover, laat de struggle er zijn. Maar vergeet vooral niet dat jij jij blijft. Misschien word je juist wel méér jezelf. Dat kan (een) pijnlijk (proces) zijn. I feel you and you are heard. Ik heet je met liefde welkom in de wereld buiten de kast.

Liefs, Jacoline <3

Deel dit op social media

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *