BEDACHTZAAM | Persoonlijke update: hoe gaat het nu?

Mijn Instagram kanaal bestaat inmiddels iets meer dan een jaar, deze blog alweer een aantal maanden en ik ben alweer 1½ jaar ‘niet gezond’. Ik kreeg het gevoel dat het eens tijd was voor een uitgebreide(re) persoonlijke update. Hoe gaat het nu eigenlijk met mij?

Eigenlijk kan ik heel kort zijn (spoiler alert): lichamelijk niet zo, mentaal gaat het goed.

Even wat achtergrondinformatie

Voordat ik vertel hoe het gaat, geef ik even een korte samenvatting van wat er allemaal gebeurde. Ik kan me namelijk zo voorstellen dat je dat niet (meer) weet 😉 Eind december 2017 belandde ik op de spoed eisende hulp: file in de buik. Ofwel: obstipatie. Ik zal je de details besparen! Vanaf dat moment voelde ik me steeds slechter. Achteraf gezien had ik (lang) daarvoor al klachten maar ik dacht altijd dat het normaal was je slecht te voelen. Ik moest gewoon wat meer doorzetten!

In het jaar dat volgde, zag ik vele artsen. Niemand wist wat er was, en ik werd constant doorgestuurd. Allerlei diagnoses werden vermoed. Sommige daarvan waren niet zo positief. Ik had het moeilijk. Fysiek en mentaal. Ik voelde me ziek, werd niet behandeld en moest steeds meer dingen stopzetten: vrijwilligerswerk, bijbaan, en uiteindelijk ook (deels) mijn studie. De klachten die ik had en nog heb, ga ik hier niet breed uitmeten. Dat voelt niet oké. In het kort: buikproblemen, pijn in armen/benen, misselijkheid, duizeligheid, en nog ‘wat’ issues 😉

Ziekenhuizen

Zomer 2018 hoorde ik: “We weten het niet, ga maar naar huis, wacht het maar af.” Dat was heftig. Een second opinion in Rotterdam leverde niets op. Per toeval kwam ik bij een andere arts terecht (ja, echt), maar ook zij vond niets. Helaas voel ik me nog niet beter.

De meeste ‘trajecten’ zijn inmiddels stopgezet. Ik voel me niet beter dan eerder, misschien zelfs slechter. Ik ga al een tijd naar een osteopaat maar dat heeft nog geen verschil gemaakt. Sinds een tijdje slik ik als test een bepaald medicijn. Het is afwachten wat dit gaat doen. De trajecten in Rotterdam zijn afgerond. Ik word doorgestuurd naar een arts in Maastricht. Ik verwacht niet echt dat deze arts dé oplossing vindt.

Alles in mijn hoofd

Dat klinkt negatief, boos en depressief. Dat is precies niet hoe ik het ervaar. Ik ervaar het juist als rust. Eerder was ik gefixeerd op het vinden van een diagnose (en daarmee behandeling). Het beheerste me bij tijden echt. Niet alleen omdat ik uitzag naar behandeling en me daarmee eventueel beter voelen, nee, vooral omdat ik een diagnose nodig dacht te hebben om mijn klacht te bevestigen. In essentie om te bevestigen dat ik het niet bedacht. Dat ik niet gek was geworden…

Daar ben ik zo bang voor geweest: dat het mijn schuld was, dat ik het bedacht, dat iedereen zich zo voelde maar dat ik de enige was die miepte. Nog steeds is het soms lastig om geen diagnose te hebben. Wat moet je zeggen als iemand vraagt: “Wat heb je dan?” Uitleggen kan ik het niet, wat lastig is voor mezelf en voor de mensen rond me heen. Tegelijkertijd weet ik nu dat ik de enige ben die echt kan weten hoe het met me gaat.

Acceptatie

Ugh, wat een rot woord. Echt waar, ik heb er een hekel aan. Lange tijd vocht ik om te accepteren. Dat werkt helemaal averechts: ik raakte alleen maar verdrietiger en gefrustreerder. Ik wilde accepteren zodat ik van alle narigheid af zou zijn. Dat ging niet…

Na lang vechten ging ik naar een psycholoog. Sinds een paar weken heb ik het idee dat ik ein-de-lijk ‘echt’ ben gaan accepteren. Hoe dat precies werkt of gaat in mijn hoofd, kan ik nog niet echt beschrijven. Zodra dat komt, zal ik het in elk geval delen.

Trouwens, ik ben geen heilige of engel die het nu allemaal oké vindt. Ik baal soms (lees: vrijwel elke dag) nog steeds dat ik ‘niet gezond’ ben. Ik word nog steeds boos of verdrietig en vergelijk mezelf nog steeds met anderen. Dat is menselijk en hoort juist bij acceptatie: dat de gevoelens, gedachten en alles wat ik in mijn lichaam voel niet weg is, maar komt en gaat zoals het komt en gaat.

Dat maakt me geen passief slachtoffer. Het maakt me flexibeler. Er gaat minder tijd en energie in woede en schuldgevoel. Het geeft ruimte om voor mezelf te zorgen, in plaats van me vast te houden aan plannen en schema’s.

Mijn weken en dagen

Inmiddels werk ik weer een paar uur per week bij mijn bijbaan en studeer ik nog steeds part time. Daarnaast is er nog energie om wat leuke of sociale dingen te plannen en soms zelfs om eenmalig iets aan vrijwilligerswerk te doen. Dat gaat allemaal nét, zolang ik maar voldoende rust en ook heel vaak ‘nee’ zeg. Mijn dagen en weken zijn vast veel leger dan die van een ‘gezond’ iemand maar voor mij zijn ze precies goed genoeg.

Er zijn ook dagen dat ik me te ziek voel om veel te doen. Als het echt moet, ga ik door en zeg ik andere dingen die minder ‘moeten’ af. Als het kan, luister ik direct naar mijn lichaam. Niet altijd leuk, maar doordat het acceptatie proces nu echt in volle gang is, vind ik het minder erg dan voorheen. Én luister ik beter naar de signalen van mijn lijf.

Ik kan weer zeggen dat ik gelukkig ben, inclusief momenten dat ik me heel verdrietig voel. Mijn leven is weer waardevol, inclusief momenten dat het vreselijk nutteloos lijkt.

‘De term’

Afwisselend noem ik mezelf ‘niet gezond’ of ‘ziek’. Ik weet nog niet bij welke term ik me comfortabel voel. Als ik tegen mensen zeg: “Sorry, ik kan niet want ik ben ziek,” wordt er doorgaans aangenomen dat ik me grieperig voel. Wanneer ik probeer uit te leggen dat ik ‘al lang ziek ben’, wordt er gevraagd wat ik heb en krijg ik goede adviezen.

Dan is er ook nog de term ‘chronisch ziek’. Hier voel ik me best wel comfortabel bij. Als ik me goed voel, is het ‘chronisch’; het is er op lange termijn wel maar nu even niet. Als ik me slecht voel, is het ‘ziek’. Toch ben ik er nog niet klaar voor me om dit woord (vaak) te gebruiken. Ik vraag me nog teveel af of het ‘wel erg genoeg is’ en of het niet te deprimerend klinkt (ondanks dat ik dit niet zo ervaar).

Wellicht kan ik een nieuwe term bedenken? :p

De toekomst

Ik heb geen idee hoe het over een aantal jaar zal gaan. Ik zie het wel positief in. Nee, ik verwacht geen ‘wonderen’ waardoor ik in één klap gezond ben. Ik verwacht wel dat ik door het maken van iets andere keuzes dan standaard is, alsnog gelukkig en tevreden ga zijn.

Ik hoop mijn studie (Bachelor psychologie) af te ronden en daarna nog een master te kunnen doen. Wellicht vertraagd, dat is oké. Daarna hoop ik te kunnen werken. Full time werken wordt ‘m wellicht niet. Dat is oké: ik verlang niet meer dan een klein huisje, een kleine vakantie (lees: weekendje weg in eigen land, België of Duitsland) en eten op mijn bord. Ja, natuurlijk heb ik kleding nodig maar inmiddels is tweedehands shoppen een sport geworden. En het is nog duurzaam ook! Verder hoop ik koffie te kunnen drinken in de stad met vrienden of vriendinnen. Mijn wensen zijn –al zeg ik het zelf– niet zo groot 😉

Al met al gaat het GOED. En daar ben ik héél dankbaar voor.

Hoe gaat het met jou?

Foto: Aafke Uilhoorn

Deel dit op social media

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *