BEDACHTZAAM | Overprikkeld

Ik loop door de velden rond Maastricht. Ik voel een mengeling van spanning en rust. Na een aantal kilometer voel ik me steeds vermoeider worden. Ik hoopte dat al het gevoel wat al weken klem zat, los zou komen. Het blijft zitten. En ik loop maar door.

En zo bleef het gaan in de afgelopen weken. Ik voelde dat er veel gevoel zat, maar het lukte me niet om het te verwoorden. Zodra ik iets erover wilde zeggen, viel ik stil. Ik kon niet zeggen wat er allemaal in me gebeurde, want ik begreep er niets van.

“Ga je een weekje mee, kamperen bij een klooster in Frankrijk?” Twijfelend ga ik de dagen door. Rationeel wil ik nee zeggen: het kan niet qua werk, qua eten en qua mijn niet-gezonde lichaam. Op de momenten dat ik heel even bij mijn gevoel kom, weet ik dat ik dit wil.

Ik voel aan mijn lichaam dat het op is. Overprikkeld. Wanneer ik beweeg, ben ik misselijk. Er zijn momenten dat ik opeens geen idee meer heb wat ik moet doen. Het hier en nu managen lukt wel, maar zodra ik denk aan alles wat nog moet, voel ik me overweldigd. Ik wil huilen en het lukt niet. Het liefst wil ik wegrennen, zonder dat aan iemand te vertellen. Helemaal weg. Alleen. Geen input meer.

Er gebeurt zoveel in me, dat ik alles van de buitenwereld niet meer wil. Wát er dan in me zit, weet ik eigenlijk niet eens precies. Het voelt bot vanbinnen. Ik voel dat er veel herinneringen zijn losgekomen. Uit mijn kindertijd, uit mijn jeugd en van het afgelopen anderhalf jaar. Gedachten aan afspraak in het ziekenhuis over anderhalve week drukken me teneer: wordt het weer zo’n vreselijke ervaring als een jaar geleden? Ook de vragen naar de relevantie van mijn leven zijn groot: doe ik er nog toe nu ik ziek ben en niet kan doen wat ik wil (lees: er voor anderen zijn, vrijwilligerswerk, spontane acties)?

Best diepe vragen en dus ga ik een week weg. WhatsApp en Instagram sluit ik eventjes af. Hier op de blog wordt het stil. En ik ga (waarschijnlijk) ook letterlijk stil worden. Ik overweeg om 3 dagen ‘in stilte’ te gaan.

Over een week kom ik weer terug. Dit weggaan is niet de vlucht die ik eigenlijk verlang. Dit weggaan is weloverwogen, in de hoop dat ik erna weer thuis wil komen in mijn eigen leven en in dit lichaam.

Ik eindig deze blog met iets wat ik nooit eerder heb gedaan: een gedicht delen. Ik schreef het in één van mijn rusteloze nachten. Enerzijds zegt het niets, enerzijds zegt het voor mij nu alles.

Voordat ik deze blog afsluit, nog even dit: als je het gevoel volledig overprikkeld en overweldigd te zijn herkent, zoek dan een plek of manier waarop je los kunt komen van deze input. Probeer dat jezelf te gunnen; je bent het meer dan waard.

Verstild
Versta ik.

Ongesproken woord
Zo vaak gehoord.

Verzwegen zinnen
Langzaam beginnen.

Ongevraagd verhaal
In nieuwe taal.

Verlicht
Ver ga ik.

Liefs en tot (niet al te) snel,
Jacoline

Deel dit op social media

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *