BEDACHTZAAM | Daadkracht vs. draagkracht

Een paar letters anders; een wereld van verschil. Beter gezegd: een verschillende kijk op de wereld en jezelf. Lange tijd verwarde ik die twee: ‘daadkracht’ en ‘draagkracht’. De woorden worden bijna hetzelfde geschreven en als je ze snel zegt, hoor je amper dat ze anders zijn. En toch zijn ze het.

Even definiëren hoor

Het wereldwijde web geeft allerlei verschillende definities van beide woorden. Als ik het aan jou zou uitleggen aan de keukentafel, zou ik dit zeggen: “Draagkracht gaat over hoeveel gewicht of lasten gedragen kunnen worden. Afhankelijk van de context waarin het woord wordt gebruikt, gaat het dan bijvoorbeeld om financiële lasten of kilo’s, zoals bij een brug of gebouw. Daadkracht zegt iets over hoeveel energie en doortastendheid er aanwezig is om iets goed en snel uit te voeren. Voor mij is daadkracht –wellicht onterecht– synoniem voor doorzettingsvermogen.”

Gebrek aan daadkracht

Heel lang verwarde ik daadkracht en draagkracht. Als iets mij niet lukte, was ik geneigd om dit direct aan mezelf te wijten: “Ik heb niet hard genoeg geprobeerd,” of: “Ik ben gewoon lui en geef te snel op.” Of het nu ging om ziek worden, taken niet af krijgen of vergeten mijn haar te wassen. Het lag altijd aan mijn gebrek aan daadkracht. Ik moet moet moet.

Daadkracht als gelijke aan doorzettingsvermogen. Het impliceert luiheid, tekortschieten, niet willen. “Je had het gekund, maar je hebt het niet gedaan. Wat is er mis met jou?”

“Ik wilde wel, maar het lukte niet.” Daadkracht zonder draagkracht; het bestond niet in mijn hoofd. ‘Ik wil’ stond gelijk aan ‘ik moet’. En als wat ik wilde niet was gelukt, had ik blijkbaar niet hard genoeg gemoeten van mezelf. Blijkbaar was ik niet hard genoeg geweest voor mezelf.

Blijkbaar had ik harder moeten willen; dan had het wel gegaan.

“Zie je wel, het ligt aan jou.”

Of toch gebrek aan draagkracht?

Daar lag ik dan, in bed, heel hard te willen en te moeten. Even rusten was opeens het bewijs voor mijn gebrek aan … Tja, wat eigenlijk? Daadkracht? Ja, de energie om mijn plannen uit te voeren ontbrak. Dan moest het wel mijn gebrek aan willen, daadkracht en doorzettingsvermogen zijn. Toch?

Ik moet moet moet. Maar wat nu als het even niet kan kan kan? Wat nu als het gebrek aan uitvoerbaarheid (daadkracht) een te kleine draagkracht blijkt te zijn?

Denk aan een brug die gemaakt is om het gewicht van twee vrachtwagens te dragen waar drie grote vrachtwagens in colonne overheen rijden. De brug begeeft het… Aan wie komt de schuld toe? De ontwerpers van de brug, omdat zij geen stevigere constructie hebben gebouwd? De brug zelf, omdat die niet in staat was wat meer gewicht te dragen? Of aan de chauffeurs van de vrachtwagens, die ‘gewoon hadden moeten weten’ dat dit niet zou gaan?

Of is er geen schuldige aan te wijzen?

Mijn schuldgevoel & deze blog

Deze blog schreef ik zo’n 6 weken geleden. Toentertijd in de tegenwoordige tijd: “Ik voel me schuldig,” en: “Ik schiet tekort.” Ik plaatste ‘m niet direct online omdat het nog moest bezinken. Ik had geen idee hoe helend het schrijven van dit verhaal zou zijn. Juist door het inzichtelijk te maken voor mezelf, zag ik in hoe ik draagkracht en daadkracht verwarde. En hoe ik daar niets mee opschoot.

Voordat ik deze blog vandaag online plaatste, las ik het nog eens door. Ik besefte dat de tegenwoordige tijd niet meer past bij hoe het nu is. Daarom heb ik overal verleden tijd van gemaakt. Het schuldgevoel is niet weg, maar het heeft minder invloed op mij.

Overigens heeft ook het traject bij mijn psycholoog hier veel bij geholpen. Voornamelijk door middel van gesprekken en een aantal -verbazingwekkend- simpele technieken. Als jullie daar meer over willen lezen, hoor ik dat heel graag! Nu terug naar de blog 😉

Twee stappen terug

Als resultaat uitbleef, redeneerde ik één stap terug: “Het is niet uitgevoerd, en dus lag het aan mijn daadkracht.” Sinds een tijdje heb ik de moed om twee stappen terug te redeneren, en is mijn conclusie anders. Wat ik wilde, is niet uitgevoerd; dat klopt. Toch kijk ik even verder. Misschien is er ‘simpelweg’ een verkleinde draagkracht, waar ik met alle wil (daadkracht) van de wereld niet altijd tegen op kan.

Wellicht had ik minder controle over de uitvoerbaarheid dan ik mijzelf -door mijn schuldgevoel- liet geloven.

Ze liggen heel dicht bij elkaar, daadkracht en draagkracht. Door te erkennen dat de één afhankelijk is van de ander, ontstaat er ruimte. We hoeven niet langer op zoek naar een schuldige. We mogen juist kijken naar wat wél is gelukt. En van daaruit kunnen we weer zoeken naar wat –wellicht mét aanpassing, maar zónder schuldgevoel– ook kan lukken. Niet langer forceren en gefixeerd blijven op tekortschieten of ontbreken. Wel ontvankelijk voor wat genoeg is.

Is het jezelf aanpraten van een schuldgevoel herkenbaar voor jou?

Deel dit op social media

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *